Por primeira vez algo serio

Ben, fai tempo que non publico nada aquí (como motivos á meu favor aduzo exámenes, revisións e similares), e xa tiña pensado volver hoxe ou mañá e ata tiña preparado un post deses meus con chorradas varias sobre a galega, o xabarín ou cousas casposas made in jalisia, pero hoxe certo molesto incidente sucedeume e pareceume tan xugoso (non hai nada mellor que a mala bada destilada) que decidín pospoñer o post que ía ser para hoxe para a próxima semana para narralo xunto con outro do mesma estilo acaecido fai uns meses.

O primeiro suceso ocurrioume hoxe mesmo indo a dar un volta por esa preciosa ciudad que é Vigo e onde vivo e estudio. Rematara eu as clases antes do normal e volvera a meu piso, perante o aburrimento que é observar a caixa tonta a mñá decidín ir camiñando ata un conocido centro comercial vigués, e xa cando estivera alí chamar un amigo para tomar un café, unha cervexa ou o que se terciara. A isto que ó pouco de salir do piso e cruzando unha calleestreita ven un cani nunha motoreta destas de moito ruído e poucas noces a 150, obviamente o individuo en cuestión ten que pararse para non pasarme por enriba (que vendo a súa reacción anterior dudo que lle importase moito máis alá de que poidera estropear a súa hortera carrocería). Eu seguín camiñando tranquilos sen darlle importancia o asunto , xa que non viñan coches por detrás e a moto poido frenar sen problemas e non houbo que lamentar danos, cando empezo a percatarme de que o homo canidis en cuestión estáme a seguir coa moto mentres pola sua boca e a do seu colega (outro homo canidis) soltan contra min e contra miña familia perlas de todo tipo (a destacar “ya llorarías si te hubiese atropellado, gilipollas de mierda” o el desconcertante “Deberían quitarte el carnet de conducir y el de peatón, so capullo, hijo de puta”) amén de otros insultas menos currados.A miña paciencia que, aínda que enorme, no é infinita tras 10 minutos de seguirme coa moto e insultarme (e digo eu, se tiñan tanto tempo para andar vociferando detrás de mín a onde irían con tanta presa que tiñan que ir a 150) acaba por esgotarse e finalmente dígolles tranquilamente “Un pouco de educación, joder” o que eles ante este ignominioso e horrendo insulto, porque así deben de ver o que alguén pense que teñen capacidade para o civismo e o bo rollo en xeral, fan e baixarse da moto no primeiro semáforo vermello e sen que eu me dera conta (por que inxenuo de min pensei que os neandertales cansaran xa do estúpido xoguecito) viñeron e agarraronme pola espalda para logo xirarme a cara e darme a hostia con máis mala baba que xamáis recibin, xunto con o primeiro cascazo nasal da miña (naquel momento pensaba corta) vida. E todo isto ante a mírada curiosa dos viandantes que observaban a escena coma se de noticias de cambio político no Congo se tratara

Na outra anecdota, algo máis breves, estaba eu fai uns meses pagando uns embutidos no supermercado cando vin pola porta caer un anciano de noventa anos, en canto me cobraron, fun rápido a intentar levantalo. O señor tiña unha herida que parecía bastante fea na frente e a verdade eu estaba case tan acojonado como estaría el. Estiven intentando poñélo de pé infructuosamente durante un rato longo, cosa que me foi imposible debido a que cos meus escasos 67 kilos levantar un corpo de 90 e tantos écheme un pouco difícil. Asíq eu tívenme que quedar media hora aguantando a un pobre señor que necesitaba axuda hospitaria.´E todo isto de novo ante a indiferente mirada da xente na rúa.

De estas anécdotas poderíase sacar a conclusión de que perdéronse os valores, a sociedade está insensivilizada e demáis chorradas que sempre se din, pero tendo en conta que as dúas terminaron con unha boa persoa (no primeiro caso una muller que traballaba en meixoeiro e que preferiu levarme a urxencias aínda antes que mírala matrícula da moto e no segundo dus albañís que saíran do traballo e axudaronme a levantar ó ancián mentres eu chamaba a urxencias) prefiro sacar unha conclusión que os trate coma se merecen e esta é que hai moito cabrón solto pero por cada vinte deles hai unha moi boa persoa disposta de axudar e iso é o que realmente importa.

E para o seguinte día deíxome de ñoñerías e volvo coas paridas habituais, i promise it. 

Estas d

Advertisements

Unha resposta to “Por primeira vez algo serio”

  1. MaRíA Says:

    A ver, que sepas que canis os hai en todos lados… si aljún día localisas ós tipiños eses, avisa que che vou axudar a mallarlles… odio adquirido co paso do tempo… xDD

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s


%d bloggers like this: